贪

     昨晚，与母亲通了约一小时的电话（我们一星期内会通几次的电话）。我们都谈着大选的课题。槟城，还是属于一个热区呀。
     今年的竞选活动非常激烈。民联一直办政治讲座及晚宴，民众需要付钱。五月一日，母亲住的那个花园有一场晚宴，听说槟州首席部长林冠英也会去。一个人马币30元，母亲买了票，要参加。母亲未嫁人时，因家庭背景关系，算是个政治的支持者，她的家，也有办过政治讲座。嫁人后，唉，总之，一句话：嫁错郎。
     国政的竞选活动就不同了，政治讲座（只有首相，副首相的才多人）、晚宴（人民不必买票，纳税员已经付了）、看电影（Iron man，指定时间去戏院，也是纳税员已经付了）、幸运抽奖、听演唱会（象征式收一元）……我所懂得只是这些，应该还有其它的。
     说到晚宴，因为槟城有蛮多小贩。最近，国政常办了一马晚宴，请了槟城的小贩（当然有些不是），每档给两千元，当晚就聚集一起，提供人民食物。也因为当地人民不需给钱，去拿就好了，所以很多人去。话说，到那儿的华人，有些好像饿鬼，食物一弄出来，就去抢。可悲的是，还听说马来人站在那儿，看到笑，是取笑吧。我和母亲在谈论这课题时，觉得这些华人好丢脸，好贪小便宜。还有些人，为了等晚上十一点的幸运抽奖，结果隔天睡不醒，连生意都迟开档了。这因小失大，不是更糟糕吗？也有候选人找上门来，每家每户送50元固本，但要记录身份证号码及一些个人资料。这种做法，很受用，有不少人为了50元，给了身份证号码。为何？为何要拿这种便宜？
      今早，在与邻居闲聊，提到我们华人，为了免费的晚餐，争食物，贪。邻居马上反驳，我们华人就是贪，所以会进步，所以会想要住洋房、驾豪车，所以我们回去拼，我们很努力，不像XXXXX……我顿时语塞。真的，我没想到，贪小便宜会被认为是一种美德。他还略说了对“知足常乐”的看法。知足只是给予那些过一天算一天的人，那种对佛理很深的人。有得吃就好了，不去想太多。那时，我选择沉默了，我觉得我不需要再讲下去了。还好，我的小女儿就在那时吵了，我借故进屋子看女儿。
     其实，我没说去拿免费的东西或食物是不对的。我只是认为，若为了免费的，却失去了品德，争先恐后，这就不对了。我就把这些称为“贪”。就比如，有某个人，每每公司有茶会，自助餐，他一定会携带便当盒到场。自己先吃饱，不待其他在场人吃饱，就拿了便当盒打包食物，给家里的孩子们吃。这种做法，我也称它为贪。若他不吃，把自己的份量打包给孩子，我称他为伟大。但若他吃了，又取了人家的，打包给孩子，我称他为贪。这种行为，我看了会反感。做人不需要大富大贵，但就要顶天立地，活得有尊严。
     一个人，若心中有贪念，就很容易迷失，很容易坠入陷阱。因为贪，就会想要更多，就有可能相信不劳而获。试想想，那些中“挎挎乐”骗局的，不也是心中存有贪念而导致成的吗？相信不劳而获，心中想要更多，所以很容易就上当了。我也曾是“挎挎乐”的目标。因为不相信不劳而获，因为我不需要这些电器，我拍拍那“狩猎者”的手臂，笑一笑就走了。
     不管怎样，我觉得华人很打拼，也许真的就如邻居所讲的“贪”的成果，但我更愿意把他称为“自强不息”。因为，在这国土上，我们根本不可能也不应该享获不劳而获的东西。一分耕耘，一分收获，这才叫公平。靠着自己的努力得来的东西，才是最实在，最长久的。

我爱看新加坡剧

     我是蛮爱看戏的人，基本上除了鬼戏、恐怖片、大马的警剧，其他的戏我都会看。但看戏的时间我不会太强制，有得看就看，没时间看就算了。
     若说到连续剧，我会首选新加坡剧。我个人认为他们的情节不会罗嗦，演员的发音也标准，而且剧情总会带给你不同的感悟。演员也不会太英俊太漂亮，就是像邻家的朋友，很亲切。也许，也因为国情，气候与我们蛮相似的，所以你就会很熟悉，不会看得满头雾水，或是“就是这样的吗？”的那种奇怪的感觉。
     看韩剧，我也喜欢。但就是纯粹看俊男美女，看排场，看人家屋子有多宏伟，房间有多大，看了后，回到现实，感觉自己好失败。照一照镜子，看到自己的样貌，就会唉一声。抬头看到自己的先生，又再唉一声。看着自己住的屋子，睡的房间，就会唉唉唉，叹几百声。所以，我现在已经不怎么要看韩剧了，因为总让我感觉距离好远。

     最近，八度空间在下午五点播放的新加坡剧《995》很好看。我的女儿（六岁）也爱上了，因为她要看救人，觉得他们很厉害。我也乘势问她，以后要当医生吗？结果，她说不要。问她原因，她说不懂。唉，我的孩子怎么都没大志呢？

健康啊，多么的重要！

当人家问你，什么是最重要的，你的答案是什么呢？
如果你说是“健康”，你又对你的答案感悟有多深呢？
你曾失去健康吗？你真的真的对健康那么注重吗？
你有注重你的饮食吗？
三餐都照顾周全吗？
你有做运动吗？
你的休息有足够吗？

      当起了家庭主妇，我原以为我的健康会好转。我原以为我会很精神，很健康地打理家庭。不过，我连续三个星期，都出现三种不同的健康状况，我有些气馁了。伤风、咳嗽、头疼、泻肚子，真的不好受。当一不舒服，家里的事就没办法做好，心情也好差。那时，我就会想呀，健康多好呀！我不要生病呀，给我健健康康的，有那么难吗？我只是没吃早餐，午餐就只一杯咖啡，晚餐才吃得饱饱饱的。这种饮食习惯不好，我知道。我一定要改。我一定会改。

      昨天，我的肠胃好不舒服，跑了几次的厕所，跑到最后已经没什么可以泻了，还是要跑厕所。这是什么征兆呢？我到底生了什么病？我的脚好酸好酸……我好想休息，好像睡觉，但不行，孩子没睡，我不能睡。好辛苦……

还好，今天我没事了，我认真的吃早餐了。开始做更多更多的家务。健康，好重要呀！

真相

一直以来，我们都在寻求真相
不管听到什么，看到什么
我们都希望那就是事实
但，最近的社会
却让我们发现
原来看到的未必是真的
原来听到的多数是假的

为何世界变得那么可悲
为何我国变得那么可怕
为何真理敌不过歪理
为何骗局胜过真相

不要认为我们很天真
甜言蜜语就可把我们哄
不要认为我们很愚蠢
布出剧情没人懂

但是呀但是
我们也只是凡人
常常带着防人之心
常常要去评价真伪
我们会很累
我们会很烦
到了最后
也许会习惯
也许会放弃
但已无意义
因为
本质已改变

吃了炸鸡后……

      昨天，4月21日（星期日）是我先生的生日。我们不是大富大贵之人家，所以就以简单方式渡过。也因孩子知道父亲的大日子，所以吵着要出外用餐。先生问了他们：“吃KFC？还是吃日本餐？”孩子：“KFC!!!!”
      所以，就以庆祝先生生日为名，却以孩子选择为主，我们一家人（包括了我家翁和小叔），在傍晚时分去吃KFC炸鸡。孩子们好开心啊！我好纳闷啊！日本餐……飞走了……

我爱吃的日本餐，飞走了……

      到了KFC，里边的人蛮多，所以我们选择到了一楼去。选了位子坐下后，先生、小叔、家翁就下楼去“点货”了。我和三个孩子在楼上等。看着那些桌子，我拿了湿纸巾抹一抹，发现好黑哦！这件的工作人员有些偷懒哦！

      过了二十分钟，食物上来了，先生选了原味炸鸡（孩子的）、韩国辣脆鸡（大人的）、一套纸包鸡（大人的）、一包薯条、一盒大的薯泥及salad、饮料。开动了！他们又去取辣椒酱及番茄酱。结果，给予按出来的却是空的，只好取小包装型的。唉，又对这里的工作人员扣分了。

结果，大儿子吃了三块原味炸鸡，女儿吃了两块半的炸鸡，他们也把大杯饮料及薯泥解决掉了。我和先生各吃了两块韩国辣脆鸡，我已被它的辣味辣得受不了。后来再吃一小块纸包鸡，我的天！好辣！根本吃不下去。我放弃了。就坐在那儿等着。小女儿呢，忙着吃薯条，用着四颗小牙，咬嚼着薯条。

我比较喜欢原本香辣炸鸡的味道。

昨天吃的纸包鸡根本不是图中所显示的色泽，被骗了。

吃完了炸鸡，回家后，还是会感觉肚子里热热的。心想完蛋了，不好明天跟我泻肚子呀。今天，一早醒来，肚子就很不舒服。上了几次的厕所，最后在服用“五塔粉”后，总算舒服了些。真是的，以后也不用吃KFC这两种炸鸡了，超痛苦的。

INGAUAN NGERI （一篇我高中二时的作品）

      Tiba-tiba aku mendapati diriku berada dalam sebuah bangunan yang indah di dasar lautan. Aku memejamkan mata, cuba mencari punca bagaimana aku berada di sini. Usahaku gagal, kepalaku semakin sakit. Tanpa banyak pilihan, aku melepaskan "pencarianku".

      Tanpa berlengah-lengah, aku berkeputusan untuk meninjau keadaan di dalam bangunan ini. Mungkin aku dapat mencari jalan keluar dari situ atau mengingati semula perkara yang telah berlaku. Fikiran dan jiwaku tenang.

      Aku terkejut apabila melihat keindahan bangunan ini, sungguh menakjubkan. Setiap pintu bilik setinggi lima ratus meter dan pintu besar lebih tinggi daripada pintu bilik sebanyak dua kali ganda. Permukaan pintu terukir dengan gambar-gambar unggas yang tidak pernah aku jumpai selama ini. Ukiran unggas itu memberikanku sejenis penghormatan. Tingkap-tingkap bangunan ini seakan-akan diperbuat daripada seketul batu permata yang besar. Yang mengagumkan, permukaan tingkap setebal lima milimeter juga terdapat ukiran bunga.

      Setelah meninjau bangunan ini, didapati segala yang terdapat dalam bangunan ini diukir dengan gambar-gambar yang cantik.

     Di darat, tak pernah aku melihat ukiran yang begitu unik. Aku mengagumi kemahiran dan pengetahuan tukang ukir yang begitu istimewa.

      Selepas beberapa minit memerhatikan ukiran tersebut, aku terdengar bunyi dari belakang. Aku berpaling untuk mengetahui arah punca bunyi tersebut. Aku terpingan-pingan seketika. Bunyi itu datang daripada seorang yang aneh. Rupanya tidak seperti manusia, tetapi seperti seekor ikan. Malah dia mempunyai dua batang kaki dan dua belah tangan. Dia tidak berpakaian. Tubuhnya semacam ikan paus.

      "Orang" itu mula bercakap.

      "Buu.....ruu.....ru.....ro.....bo....."

      Aku hampir ketawa, anehnya percakapan ini. Aku tidak mungkin dapat memahami maksudnya. Aku cuba bercakap untuk memberitahu kepadanya maksudku.

      "Aku.....tidak faham......tidak faham....."

   Aku melihatnya, mengharapkannya dapat memahami percakapanku. Dia bercakap lagi.

      "Ru....boo.....buu......bo."

      Dia memegang tanganku dan membawaku ke satu tempat. Setiba di tempat itu, dia memberikan sekeping roti merah kepadaku. "Buu....bu....ru....," dia bersuara lagi. Mungkin dia mahu aku makan roti ini, fikirku. Lalu, aku makan tanpa berfikir panjang.

      "Selamat datang. Mulai sekarang cik memahami percakapanku kerana makan roti itu. Aku ialah penghuni di bangunan ini. Ada lagi penghuni yang lain, tetapi sementara ini mereka tidak dapat bertemu dengan cik. Mereka sibuk," dia bercakap dengan begitu lancar.

      Aku terpinga, tidak tahu apa yang harus dilakukan.Aku hanya berdiam diri dan cuba mengenali tempat ini. Tidak pernah aku datang ke sini. Tempat ini seperti sebuah makmal.

      "Wahai cik, cik ialah tetamu penting bagi kami. Dengan begitu susah, kami telah berjaya menjemput cik ke mari. Cik boleh tanya apa-apa sahaja jika ingin mengetahui."

      Aku ialah tetamu penting? Tidak mungkin. Bagaimana aku boleh datang ke sini aku pun tidak tahu. Macam mana aku boleh jadi tetamu penting?
      "Siapa engkau? Di mana aku? Bagaimana aku datang ke sini?" Akhirnya, aku bertanya juga.

      "Cik, saya JIng Wu. Cik sekarang berada di Istana Long. Cik datang ke sini dengan iringan kakitanganku," jawapnya dengan begitu sopan.

      Aku mula mengingat kembali. Pagi itu, aku terjumpa dua orang yang aneh di dalam bilikku. Tanpa bercakap, mereka telah memberikan roti biru kepadaku. Menyuruh aku makan roti itu. Selepas itu, aku telah berada di tempat yang aneh ini. Aku dapat mengingati semula. Aku bersyukur kepada Tuhan.

      "Cik, saya akan membawa cik bersiar-siar di dalam Istana Long."

      Aku tidak membantah. Tanpa bertanya tujuan jemputan mereka, aku mengikuti Jing Wu. Jing Wu membawaku ke sebuah taman yang besar. Tercengang-cengang seketika.

      Dalam lautan juga terdapat burung? Aku tidak dapat mempercayai mataku. Aku memandang JIng Wu tanpa berkelip-kelip. Aku bagai orang bodoh. Banyak perkara tidak dapatku fahami. 

      "Apa kemahuan cik?"

      "Jing Wu, sini lautan, betulkah?"

      "Ya, cik."

      "Aneh sungguh! Macam mana ada burung yang terbang?"

      "Ini tertakdir oleh tuhan, cik."

      Aku tidak bertanya lagi. Aku tahu tentu semuanya adalah tertakdir oleh tuhan. Aku bersiar-siar di taman itu.

      Terdapat rumput yang berwarna ungu, yang beraneka jenis, kerusi yang diterbalikkan dan angin sedang bertiup. Tiba-tiba aku terpijak sesuatu. Kepingan emas! Aku mula ternampak terdapat beberapa kepingan emas di tempat yang tidak jauh dari situ.

      "Maaf, cik. Terdapat penghuni yang tidak menjaga kebersihan sekitar. Sampah-sarap ini akan aku menyuruh penjaga taman bersihkan." Apa? Kepingan emas ialah sampah-sarap? Aku tidak dapat mempercayainya.

      Selepas seketika, aku keluar dari taman itu. Jing Wu membawaku ke bilikku. Aku mulai berasa letih.

      Di dalam bilik, aku terkejut lagi. Katilku ialah sebuah buku yang besar. Dalam bilik, tidak terdapat benda lain kecuali katil itu.

      "Cik, ini bilik cik. Bilik ini disediakan sejak setahun dahulu."

      "Jing Wu, aku tidak letih lagi. Bawalah aku ke taman itu," perintahku.

      "Baiklah, cik."

      Aku kembali ke taman itu. Semua telah berubah. Kedudukan kerusi, pokok dan bunga tidak sama seperti tadi.

      "Apa telah terjadi?"

      "Tidak ada apa-apa,cik. Cuma arus laut menyebabkan kedudukan tak sama."

      Aku duduk di atas sebuah kerusi. Permandangan taman menjadi terpesong.

      Burung-burung sedang terbang di 'langit'. Angin bertiup sepoi-sepoi bahasa. Terdapat rumput, bunga, pokok dan kerusi. Pemandangan taman yang terpesong, semuanya begitu biasa bagi Jing Wu. Bagiku, ini tidak mungkin berlaku di dasar lautan. Tidak mungkin.

      Jing Wu memanggilku lagi. Kali ini untuk makan tengah hari. Makanan dihidang, semuanya roti. Ada roti putih, kuning dan hijau. Aku tidak berselera setelah melihat makanan itu.

      "Aku tidak ingin makan. Simpankan makanan ini. Aku berehat seketika."

      "Baiklah."

      Aku menarik nafas panjang, menikmati keadaan sekitar. Tiba-tiba terdatang seekor ikan yu yang besar. Nampaknya ikan itu ingin menjadikan aku sebagai sarapannya. Aku terjatuh dari kerusi lalu melarikan diri. Aku berlari dengan begitu pantas. Ikan yu itu tetap mengekori aku.

      Habislah, fikirku.

      Dalam saat sebelum ikan yu mendapatkanku, Jing Wu muncul. Dia berjaya membunuh ikan yu itu, kerana ketakutan, aku terpengsan.

      "Cik Wong! Cik Wong!"

      Ada orang memanggilku. Aku membuka mataku. Ternampak profesor Lim duduk di sisiku. Dia tersenyum apabila melihatku terjaga.

      "Bagaimana profesor? Bagaimana dengan penyakitku?"

      "Cik Wong, kamu mestilah banyak berehat. Tekanan dari segi kerja telah menjadikan kamu telah menjadikan kamu terlalu inginkan satu tempat yang tersendiri untuk berehat."

      Aku turun dari katil lalu berterima kasih kepada profesor Lim. Aku keluar dari bilik dan pergi ke wad untuk membayar bayaran. Tiba-tiba, aku ternampak Jing Wu berada di sisiku.....

选择从职业妇女变成全职家庭主妇的过程

      2012年，做了一个重要的决定，十月份把辞职信呈交校长，结束了8年的教师身份。2013年，开始当个全职家庭主妇。（每每有人问起，当什么职业，我总特别强调“全职”，因为我认为当我是个教师时，家里的事物我也必须完成，那时也算是家庭主妇。）
      卸下职业妇女的身份，成为一个家庭主妇的念头，是在2011年蒙起。当时，在学校里，带领着一班非常特殊的班级，才初一的学生，行为偏差的严重性却是我从未见识过的。开学的第一周，就有班上同学打架，送到训导处。过后，打架事件未从停止，还陆陆续续出现各种行为违规的事：在课室内烧报纸、偷窃、欠人钱、念爱（以后才评论这课题）、上课时挑战老师、骂粗口、缺交功课、没有完成所交代的职务……成为班导师，面对这所有的案件，越来越力不从心，还要面对学生课业成绩的压力、家长的压力、每天要完成的作业批改的压力。当年，学校还刚好遇上两项大活动：义卖会及班级运动会。初一生的能力有限，但却还是需达到校方所定下的基本要求，结果很多工作都回到班导师身上。每一天，我都需面对改不完的作业，身心疲惫不在话下。回到家里，还是同样要做家务，烧菜煮饭。
      大儿子当时是幼儿园K3，开始要准备迎接小学一年级的生活，但看到他的进度，除了担心就是亏欠。我真的没时间去兼顾到他，他的学习进度很有问题。看着他每天晚上必须完成作业，一边做一边哭，三大语言的掌握程度也很差。就在某个晚上，我突然问了先生：“我不要做工了，可以吗？”先生看了我：“好。”就这样，停职不干的念头就开始在脑海里萌芽。过不久（也有两三个月后），先生就对我说：“反正决定不干，留在家照顾孩子，那就生多一个，比较划算。”所以，我们就在隔年生了第三个宝宝。
      其实，我若继续工作，我们就要解决孩子的生活规律的问题。平时上班时，我和先生会各自开车到工作地点，因他的工作地点在PJ，而我需先把孩子载到保姆的家，所以我们在早晨六点十五分前就必须出门了。孩子都是在半梦半醒的状态扛上车的。他们到了保姆的家，就是继续睡觉。在那儿，孩子基本上在衣食住行是没什么问题的。但他们必须在我把他们载回家后的晚上，完成晚餐，梳洗及所有功课。通常，都会耗到晚上十一点。这根本不是一个小孩健康的生活规律呀。孩子与家长的交流时间也很少，当时，我问他们的第一句就是：“今天有功课吗？”其他的，根本没多少时间去问，更没时间听他说他在学校的故事。这并不是我想要的。
      当身边的人知道我要呈辞时，大家的反应不一。不过，多数为人父母的教师都是站在支持阵线的。原因一个：孩子的成长过程只有一个。若错过了，以后不可能再有。工作，什么时候都可以做，不怕错过。
      也有人看我当全职家庭主妇能耐多久，有种尝将冷眼观螃蟹的感觉，看我“横行”到几时？说真的，我不敢说个肯定，但会给自己一年的时间。一年后，也许会有任何发展，或还继续当个“全职”家庭主妇也不定呢。
      祝福我吧！

烹饪

      从小，就不需进入厨房煮饭，全都由我母亲一人包办。就算是基本的煮饭炒菜煎蛋，我都一概不懂。直到我嫁为人妻，报应就来了……
      为了活糊口，我踏入厨房，为夫家准备吃的。刚开始，真的是煮出来的食物不是人吃的。这还是未嫁人前，母亲指导了一个月的成果。刚入厨房，不管煮什么都不对，还常常被厨房欺负，不是切到手，就是被热油、热锅烫到，伤痕累累。母亲那时笑我，这是厨房给我的见面礼。
      过后，我开始买了很多很多的食谱。看着食谱，一道一道慢慢学。还有不断请教他人，总算煮出比较能吃的食物了。现在的我，成为全职家庭主妇，每天都要煮。有时，就拍下煮出来的烹调，放上面书。当成一种肯定自己的方式吧。

第十三届马来西亚全国大选前

       自2012年尾，有关大选的消息时不时就会冒出来。大家都期待，都等待首相的一句话：国会解散。也因为一拖再拖，国民开始显得不耐烦，许多商家因为太多的不定素，变得办起事来很不方便。而我们的首相却一副不关紧要的样子，偶尔发出要大选的消息，时不时又进行含有恐吓的言词。也许他会以“提醒”作为辩解，但对我而言，他的言行举止已让我感到反感了。
       终于呀，他在2013年4月3日宣布解散国会。4月9日，选举委员会就宣布提名日期为4月20日，5月5日是投票日。终于呀终于，日期定了出来；终于呀终于，于4月16日，所有的候选人名单也出炉。大家可忙着竞选，宣传，拜票，演讲……什么招数都出来。今年的行动党及马华都有各自的代表动物娃娃。行动党的犀鸟，马华的熊猫，各显神通呀。
       不过，我这小小人民，对于这次的大选存在着许多不安的情绪。许多人说5月5，换政府。说得朗朗上口的，有押韵。目前看来，多数华人的票会倾向民联，但马来票及印度票却是有很大的变数。会不会因为有庞大资金的政党，应用金钱政治把票给“买”了？会不会选民们嘴巴里喊“换”但心里却有所顾虑，到投票当天，却选择了“稳稳”？我会担心，担心换不成功。
       这几天注意报章，也发现资金庞大，宣传手法就不一样，可以很多元化。报章所报道的，也多数有关蓝衣的消息，其他的呢？没什么看到。这一点，让我很不喜欢。新闻自由在大马还要等多久？以前大学时期，学长曾对我说，马来西亚报章里的新闻，若真的想看真实报导，也许就是在某某版页最下端最不起眼的最小版位了。现今，状况好了些，是因为还有网上新闻可以看。很“欣慰”的，还可以通过网上视频，听外国的新闻报导了解国内大事。这就是马来西亚，根本没逻辑可言，也没真理可言。
       希望呀，盼望呀，5月5日晚上，可以从新闻报导中，看到听到我盼望已久的消息。

重回写作前的心情

      一直很喜欢写作的我，竟然在踏入社会工作后，停止了这种习惯。虽然自己的文笔不是很好，但也觉得很可惜。现在的我，又从社会踏回了家庭，当了一个全职家管（家庭主妇），但也没有好好收拾心情，把文章写一写。
      在中学时期，会写写稿，寄去报社，赚点稿费。当时，也有想写写故事，小小的作品，至少不会浪费这十几年来所学的生字。但又因学生生涯不以写作为中心，努力读书考好成绩才是重要的事，所以也没什么行动。到了大学，离乡背井，发现外面的世界好精彩。在忙着探索新奇的事物，自然也不把写作放在心上了。而且那时，专修理科的我，更觉得不可能写作了。
      不知怎么的，最近开始觉得自己的生活越来越堕落。没有进步，原地踏步，太对不起母亲的栽培。心里想该拿起笔写写什么的了。但又要写什么呢？唉，像我这种人，真的好难成事，太多借口，又太顾虑。看看人家的部落格，怎能如此多内容呀？我又不希望透露太多家里事，那我又有什么好写？政经文教？之前以为自己很行，现在知道，下笔好难，因为本身没什么内涵。
      总之，慢慢来吧，对自己如此说。开始写点写点，也许以后真的可以写出故事来了。